|
Sem dados. Por favor selecione parametros de busca.
|
|
|
|
Gil Vicente |
Morte Hablad con ese barquero, | que yo voy hacer mi oficio. | Diabo Señor Conde y caballero, | días ha que os espero | y estoy a vueso servicio. | Todavía, | entre vuesa señoría, | que bien larga está la prancha, | y partamos con de día, | cantaremos a porfía | Los hijos de dona Sancha. |
|
0031 - Bodas de doña Lambra |
|
|
|
Gil Vicente |
Pai Assentai-vos a fiar, | Saulinho e eu a coser, | Lediça guise o jantar | como acabar de varrer | e a loiça de lavar. | Cantam pai e filho cosendo: | Ai Valença, guai Valença, | de fogo sejas queimada, | primeiro foste de moiros | que de cristianos tomada. | Alfaleme na cabeça, | en la mano una azagaya, | guai Valença, guai Valença, | cómo estás bien asentada, | antes que sejam três dias | de moiros serás cercada. | Pai E assi o foi. |
|
0045 - El moro que reta a Valencia |
|
|
|
Gil Vicente |
Pois que nam posso rezar | por me ver tam esquipado | por aqui por este arnado | quero um pouco passear | por espaçar meu cuidado. | E grosarei o romance | de Yo me estaba en Coimbra | pois Coimbra assi nos cimbra | que nam há quem preto alcance. | Grosa: Yo m'estaba en Coimbra | cidade bem assentada | polos campos de Mondego | nam vi palha nem cevada. | Quando aquilo vi mesquinho | entendi que era cilada | contra os cavalos da corte | e minha mula pelada. | Logo tive a mau sinal | tanta milhã apanhada | e a peso de dinheiro | ó mula desemparada. | Vi vir ao longo do rio | ũa batalha ordenada | nam de gentes mas de mus | com muita raia pisada | a carne está em Bretanha | e as couves em Biscaia. | Sam capelão dum fidalgo | que nam tem renda nem nada | quer ter muitos aparatos | e a casa anda esfaimada. | Toma ratinhos por pajens | anda já a cousa danada | quero-lhe pedir licença | pague-me minha soldada. |
|
N/A- Yo m'estando en Coimbra |
|
|
|
Gil Vicente |
Flérida. Vámonos daqui Artada | desta huerta sin consuelo | para nos. | De fuego seas quemada | y sea rayo del cielo | plega a Dios. |
|
0045 - El moro que reta a Valencia |
|
|
|
Gil Vicente |
[Cassandra] Otros a garzonear | por el lugar | pavonando tras garcetas | sin dexar blancas ni prietas | y reprietas | y la mujer sospirar. | Después en casa reñir | y groñir | y la triste allí cautiva | nunca la vida me viva | si tal cosa consentir. |
|
0171 - Él reguñir, yo regañar |
|
|
|
Gil Vicente |
Os braços trago cansados | de carpir estas queixadas | as orelhas engelhadas | de me ouvir tantos brados. | Quero-m'ir às taverneiras | taverneiros, medideiras | que me dem ũa canada | sobre meu rosto fiada | a pagar lá polas eiras. |
|
0150 - Pérdida de don Beltrán |
|
|
|
Gil Vicente |
Feiticeira E que cantigas cantais? | Ama A criancinha despida | Eu me sam dona Giralda | e também Val-me Lianor | e De pequena matais amor | e Em Paris está don’Alda. | Dime tú señora di | Vámonos dixo mi tío | e Levade-me por el río | e também Calbi orabi | e Levantei-me um dia | lunes de mañana | e Muliana Muliana | e Nam venhais alegria. | E outras muitas destas tais. | Feiticeira Deitai no berço a senhora | embalai e cantai ora | veremos como cantais. |
|
0080 - Muerte ocultada |
|
|
|
Gil Vicente |
Porteiro Aunque cantéis mándoos yo | que no entraréis comigo. | Cetro Majadero sois amigo | no merecéis culpa no. |
|
0123 - El conde Fernán González llamado a Cortes |
|
|
|
Gil Vicente |
Morte Hablad con ese barquero, | que yo voy hacer mi oficio. | Diabo Señor Conde y caballero, | días ha que os espero | y estoy a vueso servicio. | Todavía, | entre vuesa señoría, | que bien larga está la prancha, | y partamos con de día, | cantaremos a porfía | Los hijos de dona Sancha. |
|
0305 - Yo me estava en Barbadillo |
|
|
|
Gil Vicente |
Latão Ora oivi e oivireis. | Dizei alguma cantadela, | namorai esta donzela, | e esta cantiga direis: | Canas do amor canas | canas do amor | polo longo de um rio | canaval está florido | canas do amor. | Canta o Escudeiro o romance de Mal me quieren en Castilla, e diz Vidal: | Latão, já o sono é comigo | como oiço cantar guaiado | que nam vai esfandagado. |
|
0031 - Bodas de doña Lambra |
|
|
|
Jerónimo Baía |
Las Historias nos enseñan | Que esto de guardar palavra, | Ojos que lo vieron ir, | No lo verán más en Francia. |
|
0042 - Durandarte envía su corazón a Belerma |
|
|
|
João de Meneses |
¶ Nos senjelos e dobrados, | represas e contenenças | e mesuras, | ha passos dessemulados | que fazem mil diferenças | de vidas e de venturas. | Haa mudanças sem mudar | os olhos d’ũ soo lugar | como na regra mandais, | e erros em qu’acertais, | porque sam de perdoar. |
|
0366 - Conde Claros preso |
|
|
|
João Rodrigues de Sá e Meneses |
¶ Passaareis grande perigo, | se nom fora esta rezam | para haver de nós perdam, | serdes messageiro amigo, | que nom tendes culpa, nam. | Val-vos isto e a tençam | para vos mais nam fazer | que desejar de vos ver. |
|
0027 - Bernardo se entrevista con el rey |
|
|
|
João Rodrigues de Sá e Meneses |
¶ Senhores, minha tençãao | nom era ao começar | de pedir este perdãao, | porque então | antes leixara d' errar. | Agora depois d' achar | em meus erros o que neles | nom podês dissimular, | nisto m' havês de salvar: | em serem propios aqueles | que sam pera perdonar. |
|
0366 - Conde Claros preso |
|
|
|
João Rodrigues de Sá e Meneses |
¶ Passaareis grande perigo, | se nom fora esta rezam | para haver de nós perdam, | serdes messageiro amigo, | que nom tendes culpa, nam. | Val-vos isto e a tençam | para vos mais nam fazer | que desejar de vos ver. |
|
0123 - El conde Fernán González llamado a Cortes |
|
|
|
Jorge Ferreira de Vasconcelos |
Primeiramente haveis de fazer a entrada em ũa preparação comedida, um respeito obediente, ũa homenagem segura, ũa força sojeita e tudo se remate em comprimentos mais prolixos, e mais soltos que os de um castilhano. Exempro: «pois minha ventura quis, e tal assi, não foi mais em minha mão, cem mortes é pouco pera, etc.» Per maneira que tomada a rédea per estes termos, que são os elementos desta ciência mais incerta que Astrologia, podeis escaramuçar por las vegas de Granada, com todas vossas obrigações, a modo de petição, te chegar a poer o conto da lança em P. |
|
0649 - El maestre, la reina y Barberín |
|
|
|
Jorge Ferreira de Vasconcelos |
Artur Não cuida ele que vale pouco com sua madrinha Aulegrafia, que inda que menina e moça não dirá por si «nunca me em tal vi». Antes, como é de muitas mudas e lhe nasceram os dentes no paço, hétega de património, é ũa atalaia da fortuna com um epitáfio que diz: a las armas moriscote, si en ellas queréis entrar, armada em boas mostras e afábil asseo, combatida de servidores e trilhada em sabê-los rechaçar. Os pensamentos são de altenaria e a confiança de carregação. |
|
0060 - A las armas, Moriscote |
|
|
|
Jorge Ferreira de Vasconcelos |
Dinardo Quando isso disserdes cantai por desvio: mis arreos son las armas, mi descanso es pelear. E se profiarem convosco mordei o versinho dizendo: quanto mais certa foi a tença de Burgos, e com isto ficais chaçando sobre todo mundo. |
|
0522- Mis arreos son las armas |
|
|
|
Jorge Ferreira de Vasconcelos |
Artur Fazei vós, senhor, o com que folgardes, que bem oucioso está o homem que quer que vão todos pela sua via, tendo cada um natureza própria e vontade livre. Eu, querendo Deos, irei à Índia, e no ponto que me achar em desposição de vuelta, vuelta los franceses vir-me-ei cá meter em ũa coorte antes que andar mais na corte, a qual é um touril para gente manceba, mas depois que vos o tempo amansa o siso é acolher com o fradel ao abrigado. |
|
0568 - Fuga del rey Marsín |
|
|
|
Jorge Ferreira de Vasconcelos |
[Cariófilo] Eu vi já cavaleirão dos da guarda, antigo como espada de lobo, contar por timbre de suas façanhas que tirara freira de mosteiro per chaminé. E haveis de pressupor que a gentil senhora viria mais ferrugenta que alvião achado em pardieiro, e ele cuidava que tirava covão de aljôfar. Mas isto, senhor meu, passou já com as soberbas dos balandraus, e todas essoutras antigualhas de Por aquel postigo viejo, Buen conde Fernam Gonçalvez. |
|
0123 - El conde Fernán González llamado a Cortes |